5.3.2.3 Andere verhoormethoden

Er zijn ook andere methoden om getuigen aan het praten te krijgen en het geheugen te activeren. Deze methoden vinden – net als de geleide herinnering – hun oorsprong in de psychotherapie maar zijn in de forensische setting in onbruik geraakt. Het belangrijkste voorbeeld is hypnose. Deze verhoormethode is tamelijk controversieel en om die reden mogen de resultaten van die methode in Nederland niet voor het bewijs worden gebruikt.1 De gedachte achter hypnose is dat de getuige zich zodanig concentreert op wat de hypnotiseur zegt dat daarmee andere bronnen van informatie worden aangeboord. In theorie zou een verhoogde concentratie het functioneren van het geheugen ten goede kunnen komen, maar dat onder hypnose ook daadwerkelijk het geheugen verbetert en leidt tot meer correcte herinneringen is nooit aangetoond. Onderzoek laat echter wel een toename van het aantal commissies zien doordat de ontvankelijkheid van de getuige voor suggestie onder hypnose groter is. Er lijkt consensus te bestaan onder rechtspsychologen dat het mogelijke voordeel van het horen onder hypnose, namelijk het genereren van meer informatie, niet opweegt tegen het nadeel van het toename van het aantal pseudoherinneringen.2 Een ander voorbeeld is narcoanalyse. Bij deze methode wordt de getuige gehoord nadat deze een bepaald medicijn (‘waarheidsserum’) heeft toegediend gekregen. Aan deze methode kleeft nog meer het gevaar van commissies dan bij hypnose.3 Ook de therapeutische gesprekstechniek van de geleide imaginatie die wordt gebruikt om bepaalde taboethema’s bespreekbaar te maken, wordt niet geschikt geacht voor het gebruik ten behoeve van forensische doeleinden.4