5.3.2 Verhoormethoden

Het gaat binnen de context van het verhoor om een gezamenlijk communicatief proces. Binnen dat proces is het doel het verkrijgen van een juridisch bruikbare verklaring die is gebaseerd op feitelijk juiste informatie. Daartoe moet de getuige een beroep doen op zijn geheugen en zijn herinneringen trachten te reproduceren. Met de toepassing van bepaalde interviewtechnieken kan de verhoorder de getuige daarbij helpen. Getracht wordt interviewtechnieken op zodanige wijze in te zetten dat geheugenprocessen niet worden verstoord en dat zoveel mogelijk relevante informatie wordt opgehaald. Tevens wordt beoogd te voorkomen dat met het opdiepen van nieuwe informatie elementen in de verklaring sluipen die niet stroken met de werkelijkheid en die niet berusten op de eigen waarneming.

Indien getuigen niet op de juiste wijze worden gehoord, dan kan een tweetal type fouten optreden: omissie- en commissiefouten.1 Bij omissiefouten gaat het om informatie die wel is waargenomen en in het geheugen is opgeslagen, maar die tijdens het verhoor niet naar boven komt en onbedoeld uit de verklaring wordt weggelaten.2 Dit type fouten heeft vooral consequenties voor de volledigheid van de verklaring, maar kan – als het een cruciaal stukje informatie betreft – ook van invloed zijn op de verklaring als geheel, in die zin dat deze ernstig vervormd raakt of het onderzoek in een verkeerde richting stuurt.3 Bij commissiefouten gaat het om informatie die (onbedoeld) is toegevoegd, maar die niet op eigen waarneming of herinnering berust, terwijl de getuige in de oprechte overtuiging verkeert dat dit wel het geval is (bijvoorbeeld als gevolg van de hiervoor genoemde bronverwarring).4