6.4.4.1 Inleiding

Voor de invulling van het begrip vaste inrichting in de directe belastingen is het OESO-Modelverdrag, naast nationale wet- en regelgeving, van groot belang. Er zijn naast veel overeenkomsten enkele verschillen tussen de invulling van de vaste inrichting in het OESO-Modelverdrag, de Nederlandse heffingswetten en het BVDB 2001. In deze paragraaf is gekozen voor een benadering vanuit het OESO-Modelverdrag, dat ook in andere lidstaten van de Europese Unie wordt gehanteerd als model voor het sluiten van belastingverdragen. Er zal echter ook aandacht zijn voor de Nederlandse benadering daar waar deze afwijkt van het OESO-Modelverdrag.

Als een onderneming beschikt over een vaste inrichting in een ander land, komt het heffingsrecht over de winsten van die vaste inrichting toe aan het land waar de vaste inrichting is gelegen, art. 7 OESO-Modelverdrag.1 In tegenstelling tot een dochtermaatschappij heeft een vaste inrichting geen zelfstandige status. Het vormt onderdeel van de door de entiteit waarvan zij deel uit maakt gedreven onderneming.2 In paragraaf 6.4.4.2 zal worden stilgestaan bij de vereisten voor het bestaan van een vaste inrichting in de directe belastingen in zijn algemeenheid. Vervolgens zal in de paragrafen 6.4.4.3 tot en met 6.4.4.8 worden ingegaan op een aantal specifieke kwesties, zoals het begin en einde van een vaste inrichting, de uitvoering van werk en de vaste vertegenwoordiger.