8.7.4.2 Subrangorde en subklassen

581. In de rangorde van figuur 8.1 vormen de vorderingen B en C in zekere zin een eigen ‘subrangorde’, die als geheel onderdeel uitmaakt van de klasse waar ook A in zit.1 Daarom zou de besluitvorming in een dergelijk geval kunnen plaatsvinden door de parallel tussen klassen in de rangorde en klassen onder het akkoord consequent door te voeren.

In die benadering wordt eerst over het akkoord gestemd in de ‘subrangorde’ van B en C. Die subrangorde neemt dan een besluit over het akkoord met analoge toepassing van de regels voor de besluitvorming van een akkoord. In die subrangorde vormen B en C aparte klassen en kan eventueel een cram down plaatsvinden. De beslissing die zo wordt bepaald in de subrangorde van B en C geldt vervolgens als de stem van de schuldeisers B en C in de klasse met A.

Dit systeem sluit nauw aan bij de onderliggende rangorde van de verhaalsrechten, maar maakt de klassenvorming onnodig complex. Bovendien worden in dit systeem uiteindelijk de stemmen van A, B en C tegen elkaar gewogen, zij het dat van de stemmen van B en C een soort van gewogen gemiddelde wordt genomen door de besluitvorming in de subrangorde. Daarmee gaat dit systeem voorbij aan het uitgangspunt van de klassenvorming, dat de stemmen van schuldeisers in zeer verschillende posities niet tegen elkaar gewogen kunnen worden. De subrangorde lost dat probleem niet op.