Inleiding

In de zojuist al genoemde adviesaanvrage aan de SER uit augustus 1989 noemt minister De Koning als een van de knelpunten in de Wet op de ondernemingsraden, de verhouding tussen de leden 2 en 3 van art. 25.1 Als de ondernemer het vragen van advies uitstelt tot het moment dat hij kan aangeven wat de te verwachten gevolgen van het voorgenomen besluit zijn (art. 25 lid 3), dan zou het besluitvormingsproces inmiddels zo ver gevorderd kunnen zijn dat het de vraag is of het advies nog wel van wezenlijke invloed op het te nemen besluit zal zijn (art. 25 lid 2 WOR).2 In de praktijk onderving (en ondervangt) men dit knelpunt met gefaseerde adviesaanvragen en door het maken van specifieke afspraken. De minister zag een oplossing in het opleggen van de verplichting om in het kader van het reguliere overleg over de algemene gang van zaken van de onderneming (art. 24 lid 1 WOR) óók te bespreken op welke wijze de ondernemingsraad bij een inmiddels aangevangen besluitvormingsproces betrokken zou worden. De SER achtte een wetswijziging niet nodig om het door de minister beoogde resultaat te bereiken.3 Op grond van art. 31a lid 6 WOR was de ondernemer al gehouden de ondernemingsraad juíst ten behoeve van dat reguliere overleg te informeren omtrent zijn verwachtingen met betrekking tot aangelegenheden als bedoeld in art. 25 WOR.4 De ondernemingsraad zou dus onder de bestaande wet reeds kunnen verlangen vroegtijdig bij de besluitvorming betrokken te worden. De minister laat zich door de SER overtuigen: bij een daadwerkelijke benutting van de bestaande regels hoeft van een knelpunt geen sprake te zijn.5 Op dit laatste zijn de Kamerleden Schimmel en Middel minder gerust. In de praktijk zou volgens hen blijken dat ondernemers en ondernemingsraden minder goed in staat zijn afspraken te maken dan de minister veronderstelt. Zij stellen dan ook bij amendement voor in art. 24 lid 1 WOR op te nemen dat de ondernemer in de reguliere overlegvergadering mededeling doet van art. 25 en art. 27 WOR6 besluiten die hij in voorbereiding heeft, en dat de ondernemer en de ondernemingsraad afspraken maken over het betrekken van de raad in dat proces.7 Verburg spreekt van een karige onderbouwing van de stelling dat in de praktijk geen afspraken gemaakt zouden kunnen worden,8 Sprengers heeft het over een wijziging die meer procedureel van aard dan echt inhoudelijk is.9 Wat daarvan zij, de minister heeft geen bezwaar tegen de aanvulling,10 die dan ook met ingang van 4 maart 1998 in de wet is opgenomen.11 Of hiermee in algemene zin een toereikende oplossing in het leven is geroepen voor het gesignaleerde knelpunt, is maar de vraag. Art. 24 lid 1 WOR beperkt de gehoudenheid tot het doen van mededelingen en het maken van afspraken immers tot de reguliere overlegvergaderingen (‘in dat kader’). Een deel van de voorgenomen besluiten valt dus buiten het bereik van de regeling. Verburg wees hier ook al op.12 In dat licht had de wetgever er verstandiger aan gedaan de verplichting in art. 23 lid 2 WOR op te nemen.