4.2.1 Attributie

Attributie houdt in het creëren van een geheel nieuwe, ‘originaire’, bevoegdheid. Op grond van het legaliteitsbeginsel dient dat te gebeuren middels een wettelijk voorschrift. Dat betekent dat alleen organen die met wetgevende bevoegdheid zijn bekleed, bevoegdheden kunnen attribueren, zoals de formele wetgever (artikel 81 Grondwet), provinciale staten en gemeenteraden (beide artikel 127 Grondwet). Het orgaan dat de bevoegdheid attribueert, oefent de bevoegdheid niet zelf uit. Dat wordt gedaan door het orgaan dat de bevoegdheid geattribueerd krijgt. Bij het toekennen van de bevoegdheid kan het attribuerende orgaan tevens bepalen dat het orgaan dat de bevoegdheid ontvangt deze verder mag delegeren aan een ander orgaan.1 Ten slotte bestaat er nog een belangrijk verschillen tussen attribuerende organen op centraal en decentraal niveau. De grondwetgever en formele wetgever kunnen nieuwe organen creëren waaraan zij bevoegdheden kunnen attribueren. Decentrale wetgevende organen kunnen dit echter niet. Voor hen geldt een gesloten stelsel van bevoegdheidstoedeling, wat betekent dat zij alleen bevoegdheden kunnen attribueren (en delegeren) aan organen met een grondslag in hun respectievelijke organieke wet, oftewel de Provinciewet en de Gemeentewet. In de paragraaf over delegatie wordt nader op het gesloten stelsel ingegaan. Hier volstaat te zeggen dat het stelsel de bruikbaarheid van het attributie-instrument in zoverre beperkt dat de gemeenteraad alleen bevoegdheden aan een burgerinitiatief kan attribueren wanneer dit initiatief vormgegeven wordt op een wijze die de Gemeentewet (of een andere wet in formele zin) voorschrijft.