6.5 Effectiviteitsbeginsel

Of strafbaarstelling effect heeft hangt ervan af of de capaciteit van het strafrechtelijk systeem de toepassing kan waarborgen en of de beoogde gedragsbeïnvloedende werking reëel te verwachten is.1

De wetgever dient prioriteiten te stellen omtrent de wenselijkheid van de vervolging van mensenhandelaren. In de praktijk gebeurt dit ook. Blijkens de Aanwijzing Mensenhandel moeten signalen van mensenhandel in alle gevallen worden opgepakt door het openbaar ministerie.2 Er wordt capaciteit vrijgemaakt teneinde de strafbaarstelling te handhaven.

De aandacht die het delict krijgt, maakt duidelijk dat het niet bij symboolwetgeving blijft. Zolang de prioriteit van de opsporing gelegen is in de vervolging van alle diverse ‘artikel 273f Sr zaken’ is het niet onmogelijk de handhavingscapaciteit te waarborgen.

Strafbaarstelling zal burgers er niet geheel van weerhouden als mensenhandelaar op te treden. Dat de opsporing prioriteit krijgt en daardoor de pakkans vergroot, zal potentiële overtreders mogelijk eerder afschrikken. Toch blijft die pakkans gering omdat juist bij mensenhandelzaken slachtoffers uit angst of onwetendheid geen aangifte doen waardoor het moeilijk is om vat te krijgen op het strafbare gedrag. Toch is er voldoende reden om aan te nemen dat de strafbepaling van belang is en dat de criminalisering effectief is.

De handhaving en effectiviteit van de strafbaarstelling van de handelaar is gelet op voorgaande punten realistisch.