6.4.4.3 Schadevaststelling en -vergoeding bij aansprakelijkheid wegens het overtreden van de prospectusvoorschriften van de Securities Act (Section 12(a)(1) Securities Act)

De schadevergoedingsmaatstaf bij aansprakelijkheid op grond van Section 12(a)(1) Securities Act (‘rescission’ of ‘rescissory damages’) is vanuit Nederlandsrechtelijk perspectief nogal ruimhartig. Vanwege het ontbreken van een loss causation-verweer krijgt de eisende belegger namelijk zijn volledige beleggingsverlies gecompenseerd, ook voor zover dat primair is veroorzaakt door aan de misleiding externe factoren.1 In de regel leidt dat tot een onbillijk resultaat. Zo’n onbillijk resultaat zou enigszins kunnen worden gecorrigeerd, wanneer als peildatum voor de schadevaststelling (of de ontbinding) een tijdstip zou kunnen worden gekozen dat zo dicht mogelijk is gelegen bij het tijdstip van de bekendwording van misleiding. Een zodanige peildatumkeuze is bij aansprakelijkheid op grond van Section 12 echter niet toegelaten. De enige peildatum die in het kader van Section 12 wordt gehanteerd, is – al naar gelang de eisende belegger zijn aandelen al dan niet tussentijds heeft verkocht – (i) het tijdstip van verkoop, of (ii) het tijdstip waarop de litigieuze transactie wordt ontbonden (de ‘date of judgement’).2 Alleen de strenge verjaringsregeling die van toepassing is op vorderingen uit hoofde van Section 12(a)(1), zorgt ervoor dat de scherpe kantjes er een beetje van af worden geslepen.3

Wat mij betreft verdient de schadevergoedingsmaatstaf van Section 12(a)(1) geen navolging in het Nederlandse recht. Ook koersverlies dat primair is terug te voeren op (de verwezenlijking van) algemene beleggingsrisico’s komt volgens deze regeling immers voor vergoeding in aanmerking en daarmee pakt zij mijns inziens te streng uit voor de aansprakelijke persoon of rechtspersoon.