3.4.1.2 De oplossing van Perrick en Breemhaar

Als artikel 4:135 lid 2 BW van toepassing is, rust volgens Perrick op de gezamenlijke erfgenamen niet alleen de last de stichting op te richten, maar ook de last om aan de stichting het voor haar bestemde te doen toekomen. De rechter zou op grond van redelijke wetstoepassing van artikel 4:135 lid 3 BW, de erfgenamen tot afgifte van het voor de stichting bestemde kunnen veroordelen. De stichting verkrijgt, aldus Perrick, als lastbevoordeelde. Ook als zij door de erflater tot erfgenaam of legataris was benoemd.1

Breemhaar kwam tot dezelfde oplossing als Perrick.2

De oplossing van Perrick en Breemhaar houdt een dubbele conversie in. Niet alleen wordt de uiterste wilsbeschikking tot oprichting van een stichting geconverteerd in een last tot oprichting van een stichting, maar tevens wordt de making die de erflater ten behoeve van deze stichting in zijn uiterste wil heeft opgenomen, geconverteerd in een last ten behoeve van de stichting. Het nadeel van deze oplossing is dat de stichting geen erfgenaam wordt, zodat de regels van de saisine (artikel 4:182 BW) niet van toepassing zijn op de alsnog opgerichte stichting.

Ik ben niet helemaal overtuigd van de oplossing van Perrick en Breemhaar, omdat de tweede conversie een niet in de wet opgenomen fictie inhoudt en van een fictie slechts dan gebruik moet worden gemaakt als geen andere oplossing voorhanden is.3