389 De inherente onzekerheid van het Nederlandse systeem

Wanneer de vaststelling van de bezoldiging van bestuurders in Nederland wordt afgezet tegen de onderzochte landen valt op, dat het Nederlandse systeem een mogelijk probleem in zich bergt. De potentiële bestuurder krijgt in de regel immers bij zijn benoeming en het vaststellen van zijn bezoldiging te maken met twee verschillende organen, terwijl de beoogd bestuurder in Duitsland, het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten slechts met één orgaan te maken heeft. Hierdoor brengt het Nederlandse systeem een inherente onzekerheid met zich voor de bestuurder. Zelfs nadat alle onderhandelingen geresulteerd hebben in een overeenkomst, is benoeming door de AVA nodig om deze overeenkomst rechtsgeldig in te laten gaan. In het bijzonder rijst de vraag welke zekerheid de bestuurder geboden kan worden wanneer benoeming door de AVA wordt geweigerd. Wie mag, gezien de strikte bevoegdsverdeling die in Nederland wordt gehanteerd in het licht van de rechtszekerheid, namens de vennootschap een vergoeding overeenkomen met de beoogd bestuurder als hij niet wordt benoemd en daardoor schade lijdt?1

In de praktijk zal benoeming in de regel doorgang vinden, maar dat neemt deze onzekerheid niet weg. De wetgever doet er goed aan hier een oplossing voor te vinden. Tot die tijd is voor de praktijk aan te bevelen om de raad van commissarissen een expliciete statutaire bevoegdheid toe te kennen om een dergelijke vergoeding overeen te mogen komen, dan wel om het bestuur mee te laten tekenen of ervoor zorg te dragen dat het bestuur deze bevoegdheid expliciet delegeert aan de raad van commissarissen.