3.8.1 Twee soorten kapitaalbeschermingsregels

Het kapitaalbeschermingsmechanisme kent twee soorten dwingendrechtelijke bepalingen. Ten eerste bepalingen die gaan over het bijeenbrengen van kapitaal, zoals een verplichting tot het bijeenbrengen van een minimumkapitaal of een verplichting tot storting van (een bepaald percentage van) het nominale bedrag bij het nemen van een aandeel. Daarnaast zijn er bepalingen die bevorderen dat het eigen vermogen van de vennootschap niet tot beneden het verplichte minimum zakt door uitkeringen aan aandeelhouders en daaraan verwante handelingen.1 Zij zorgen voor de instandhouding van het eigen vermogen, een soort garantievermogen voor de schuldeisers tegen de oninbaarheidsrisico's van de vorderingen op de vennootschap. De regels zouden daarnaast potentiële schadeveroorzakers stimuleren betere beslissingen te nemen bij het al dan niet uitvoeren van bepaalde activiteiten. Indien de veroorzakers door hun risicovol handelen het vereiste minimumkapitaal kunnen kwijtraken zullen zij bij het ondernemen een sterkere prikkel hebben om het risico daarvan te reduceren.2 De vraag rijst of met de onderscheiden regels deze doelstellingen ook daadwerkelijk worden gerealiseerd.