3.5 Corrigerende interpretatie: constitutionele beperkingen

De rechter maakt geen billijkheidsuitzondering als hij door interpretatie van een wettelijk voorschrift beslist dat het niet geldt voor het geval waarover hij oordeelt. Hij oordeelt dan immers niet, zoals bij een uitzondering, dat een voorschrift niet mag worden toegepast hoewel het geval binnen zijn algemene bereik valt, maar beslist dat het voorschrift niet voor het geval geldt (het geval wordt niet onder het bereik van het voorschrift gebracht). Dit onder-zoek is in beginsel niet op interpretatie gericht. Toch maakt corrigerende interpretatie er deel van uit: als door interpretatie een beslissing wordt genomen die vergelijkbaar is met een billijkheidsuitzondering, namelijk wanneer een wettelijk voorschrift tekstueel op het voorliggende geval van toepassing is, maar de toepasselijkheid wordt ‘weggeïnterpreteerd’.1 Dergelijke interpretaties wijken af van de betekenis van de tekst van het voorschrift in het normale spraakgebruik.

In deze paragraaf wordt eerst getoond dat de rechter door interpretatie even zeer als door uitzonderingen evident onbillijke beslissingen kan voorkomen (par. 3.5.1). Sommigen vinden interpretatie dan ook een volwaardig alternatief voor uitzonderingen (par. 3.5.2). Er zijn echter gevallen waarin een uitzondering de voorkeur heeft, vanwege constitutionele beperkingen van corrigerende interpretatie (par. 3.5.3).