5.7.4.2 Loon en re-integratie tijdens ziekte als platform uitlenend werkgever is

Arbeidskrachten die via een uitlenend platform werken, kwalificeren als uitzend- of payrollwerknemer. Aangezien de allocatiefunctie bij de meeste platformen duidelijk aanwezig is, is het onwaarschijnlijk dat van payrolling sprake is. Zieke werknemers die voor een uitlenend platform werken, hebben in het geval van ziekte dus dezelfde aanspraken als een uitzendwerknemer. Om het inkomen tijdens ziekte te bepalen is allereerst de inhoud van de overeenkomst met het platform van belang. Bij platformwerk zal de overeenkomst vaak als een oproepcontract zijn geformuleerd. Dat betekent dat de arbeidskracht buiten de oproepperiode geen recht heeft op loondoorbetaling tijdens ziekte, ook al is de overeenkomst een uitzendovereenkomst.1 Dit geldt eveneens voor werknemers van de inlener met een oproepcontract. Van ongelijke behandeling is dan dus geen sprake.

Aangezien dergelijke platformen met veel arbeidskrachten dezelfde soort overeenkomsten aangaan, is de mate waarin zij uitzenden voldoende om onder de uitzend-cao te vallen. De daarin opgenomen loondoorbetalingspercentages bepalen de hoogte van de loondoorbetaling. Platformen hebben veel inleners en in veel gevallen zijn de inleners ook particulieren. Het vaststellen van het loondoorbetalingspercentage dat op basis van gelijke behandeling zou moeten gelden, is zeer complex of praktisch onmogelijk. Het hanteren van loondoorbetalingspercentages die afwijken van de percentages die inleners aan zieke werknemers (zouden) doorbetalen die vergelijkbaar werk doen, is, gezien de aard en context van de activiteiten van het platform en de gerechtvaardigde verwachtingen van opdrachtgevers, noodzakelijk voor het bereiken van legitieme doelstellingen. Dat geldt ook voor het feit dat de inlener niet verplicht is mee te werken aan de re-integratie van de platformwerker. Gezien de hoeveelheid inleners en de korte duur van elke inlening, geldt bij uitlenende platformen des te meer dat van inleners geen medewerking in het kader van re-integratie kan worden verlangd. Verplichte medewerking doet bovendien sterk af aan de flexibiliteit die inleners van deze platformen beogen te verkrijgen door gebruikmaking van de diensten van het platform. Zeker nu inleners vaak particulier zijn, zijn werknemers van deze platformen niet bijzonder gebaat bij gelijke behandeling met ‘werknemers’ die bij inleners vergelijkbaar werk doen. Ongelijke behandeling ten aanzien van de loondoorbetalingspercentages en de re-integratie van zieke werknemers van een uitlenend platform en werknemers die in dienst van inleners vergelijkbaar werk doen, is een gerechtvaardigd personeelsbeleid van het platform.