2.5.6 Draagplicht voor gelijke delen: hoofdregel en restregel

Europese codificaties kennen allemaal een regresstelsel dat structuur aanbrengt in de rangorde bij draagplicht. Hierbij fungeert de draagplicht voor gelijke delen als ankerpunt. De maatstaf staat of bovenaan in de rangorde en wordt gebruikt als hoofdregel of staat onderaan in de rangorde en vervult de rol van restregel. Hieruit volgen twee onderscheidenlijke stelsels: het hoofdregelstelsel en het restregelstelsel. De stelsels verschillen in die zin van elkaar dat in het hoofdregelstelsel de maatstaf draagplicht voor gelijke delen pas ter zijde wordt geschoven wanneer blijkens overeenkomst of anderszins een andere maatstaf voorrang geniet. Het uitgangspunt is de draagplicht voor gelijke delen. Het restregelstelsel benadert de maatstaf draagplicht voor gelijke delen als een laatste mogelijkheid om de draagplicht tussen partijen vast te stellen. Beide stelsels kennen twee verschijningsvormen, een expliciete vorm, waarbij de maatstaf expliciet wordt benoemd in het onderhavige wetsartikel1 en een impliciete vorm waarbij de plaats die de maatstaf inneemt niet blijkt uit de wettekst, maar uit de uitleg van de wet, de jurisprudentie of de rechtsgeschiedenis.2