15.4.3.2 Motiveringsvereisten boeteling zijn marginaal

Zowel in bezwaar als in beroep rust op de boeteling de plicht om de gronden van zijn bezwaar of beroep op te nemen in zijn bezwaar- of beroepschrift.1 Doet hij dat – na in de gelegenheid te zijn gesteld een eventueel verzuim op dit punt te herstellen – niet, dan kan het bezwaar of beroep niet-ontvankelijk worden verklaard.2 De gronden die gericht zijn tegen een boete mogen van de Hoge Raad echter (zeer) summier zijn. De ondergrens ligt (nog3) een stuk lager dan in de sfeer van de heffing. De gedachte hierachter is dat een te strenge opstelling een belemmering van het door art. 6 EVRM beschermde recht op toegang tot de onafhankelijke rechter zou kunnen vormen, mede gelet op de spanning die zou kunnen ontstaan met het nemo tenetur-beginsel.4 Die spanning zou gelegen kunnen zijn in de dreiging door de inspecteur om het bezwaarschrift vanwege het ontbreken van een motivering niet-ontvankelijk te verklaren. Om die (mogelijke) spanning weg te nemen, kan de motivering er volgens de Hoge Raad ook in bestaan dat de boeteling zich beperkt tot de stelling dat hij het niet eens is met de gronden voor de boete, terwijl hij daarbij aangeeft dat hij zijn standpunt niet nader kan motiveren zonder zichzelf te incrimineren.5 Onder deze omstandigheden zal er geen sprake zijn van ongeoorloofde dwang in de zin van het nemo tenetur-beginsel.6