3.3.2 Schoolvoorbeeld

De voorzieningenrechter van de Rechtbank Den Bosch moest een oordeel geven over een aanbestedingsprocedure die volgens de voorzieningenrechter zelf ’een schoolvoorbeeld van een gebrek aan transparantie en duidelijkheid’ vormt. De gemeente had niet geconcretiseerd over welke certificaten een textielsorteerbedrijf moest beschikken en/of waarop deze certificaten betrekking moesten hebben. De voorzieningenrechter overweegt: ’Reeds bij onbevangen eerste lezing van het bestek was dat voor de voorzieningenrechter ook een raadsel. En als hij dan in het vervolg van subparagraaf 9.4.2. leest dat slechts de mening van de aanbestedende dienst voldoende is om de onafhankelijkheid en erkenning van de certificerende instantie in twijfel te trekken, met uitsluiting van de inschrijving tot gevolg, voelt hij direct de spanning met het voor het aanbestedingsrecht cruciale transparantie- en gelijkheidsbeginsel.’ In de textielbranche bestond bovendien ten tijde van de aanbestedingsprocedure veel discussie over het al dan niet bestaan van specifiek op deze branche gerichte certificaten. Wie als aanbestedende dienst een certificaat eist moet zeggen wat hij gecertificeerd wil zien en op welk niveau dat moet zijn. Als de aanbestedende dienst dat zelf, om wat voor goede reden ook, niet weet, moet deze, aldus de voorzieningenrechter, geen certificaat verlangen.1