5.5.3 Territoriale dekkingsaspecten

Het uitgangspunt is dat de waarborgfondsen in beginsel alleen kunnen worden aangesproken voor ongevallen die zich op hun grondgebied hebben voorgedaan.1 Een ongeval veroorzaakt in een andere lidstaat dan die van de gewoonlijke standplaats, leidt niet tot een directe aansprakelijkheid van het waarborgfonds van de lidstaat waar het voertuig gewoonlijk is gestald.2 De benadeelde kan zich in dat geval wenden tot het Bureau van het land van het ongeval.3 Voor ongevallen veroorzaakt door bezoekende voertuigen is het groenekaartstelsel in het leven geroepen. Is de benadeelde woonachtig in een andere lidstaat dan die van het ongeval en dan die van de lidstaat waar het onverzekerde motorrijtuig gewoonlijk is gestald, dan heeft hij tevens toegang tot het schadevergoedingsorgaan, bedoeld in art. 24 en 25 van de Richtlijn van de lidstaat van zijn woonplaats.

Merkwaardig genoeg is dit uitgangspunt nergens met zoveel woorden in de Richtlijn te vinden. Naar mijn mening moet in beginsel van deze taakverdeling tussen waarborgfonds en Bureau worden uitgegaan.

De Nederlandse Wam breidt de toegang tot het Waarborgfonds Motorverkeer uit. Het Waarborgfonds heeft tot taak de schade aan benadeelden te vergoeden wanneer de verplichting tot verzekering niet is nagekomen, aldus art. 25 lid 1 onder b). De verplichte verzekering dekt ook schade die in andere lidstaten en bij AMvB aangewezen landen is veroorzaakt. Benadeelden van ongevallen veroorzaakt door onverzekerde Nederlandse motorrijtuigen in de hier bedoelde landen kunnen daarop een aanspraak op het Waarborgfonds Motorverkeer baseren.4 Deze uitgebreide dekking is vooral van belang voor Nederlandse benadeelden van ongevallen die in andere lidstaten slachtoffer zijn geworden van door onverzekerde Nederlandse voertuigen veroorzaakte ongevallen; de in het hiervoor gegeven voorbeeld bedoelde Duitser die in Duitsland het slachtoffer is geworden van een onverzekerd Nederlands voertuig zal zich immers eenvoudiger tot het Duitse Bureau kunnen wenden.

Met de hiervoor bedoelde uitgebreide toegang tot het Waarborgfonds Motorverkeer is het probleem opgelost dat de 4e Richtlijn er niet in voorzag, dat de inwoner van een lidstaat die in een andere lidstaat de benadeelde wordt van een door een gewoonlijk in de eigen lidstaat gestald, onverzekerd voertuig schade lijdt, in de lidstaat van zijn woonplaats een aanspreekpunt heeft.