3.4.2.2 De Belgische oplossing voor de bestaanseis

Niet alleen het Nederlandse en Duitse maar ook het Belgisch recht kent de bestaanseis voor erfgenamen en algemene legatarissen.1 Artikel 906 lid 2 BBW luidt:

Verder is eerder al gebleken dat in België, net als in Duitsland, de bij dode opgerichte stichting pas na het overlijden van de erflater rechtspersoonlijkheid verkrijgt. Zonder wettelijke voorziening zou een bij dode opgerichte stichting in België niet krachtens erfrecht kunnen verkrijgen uit de nalatenschap van de erflater/oprichter. De Belgische wetgever is zich van deze problematiek bewust geweest en heeft een met de Duitse Städel-Paragraph vergelijkbare bepaling in de wet opgenomen. Zo bepaalt artikel 2:5 § 3 WVV:

Door deze bepaling kan de bij dode opgerichte stichting toch verkrijgen uit de nalatenschap van de erflater/oprichter.3

Hoewel ik daar in de Belgische literatuur niets over heb kunnen vinden, acht ik het aannemelijk dat in België geen behoefte bestaat aan een uitgebreide regeling voor de tijd gelegen tussen het overlijden van de erflater en het verkrijgen van rechtspersoonlijkheid door de private stichting. Een regeling voor rechtshandelingen verricht tussen het openvallen van de nalatenschap en het verkrijgen van rechtspersoonlijkheid als opgenomen in artikel 2:2 WVV zal, naar ik aanneem volstaan.4 De ondernemingsrechtbank heeft immers geen discretionaire bevoegdheden ten aanzien van het wel of niet inschrijven van de private stichting in het door die rechtbank gehouden register waarmee de private stichting rechtspersoonlijkheid verkrijgt. Over de verkrijging van rechtspersoonlijkheid door de Belgische stichting schreef ik in 2.4.2.3. In Duitsland is het risico van niet-verkrijgen van de vereiste Anerkennung, waarmee rechtspersoonlijkheid verkregen wordt, daarentegen reëel door de twee Anerkennungsvorbehalten (besproken in 2.3.2.3 en 2.3.2.5), zodat een wettelijke regeling voor de periode tussen het openvallen en uitkomst van de procedure tot Anerkennung gewenst is.