4.7.6.1 Externe en interne aansprakelijkheid

De procedures om aansprakelijkheidsbescherming te verkrijgen, verschillen per staat aanzienlijk. Daarnaast verschillen de LLP-regelingen van elkaar in de reikwijdte en de duur van de bescherming.1 De aansprakelijkheid kan enerzijds te maken hebben met de externe aansprakelijkheid en de daarbij behorende vorderingsrechten van derden jegens de vennootschap en de vennoten, en anderzijds met de interne aansprakelijkheid en de daarmee gepaard gaande regresrechten van de vennoten en de vennootschap.

De externe aansprakelijkheid kan onderverdeeld worden in vorderingen uit onrechtmatige daad (onvrijwillige schuldeisers) en vorderingen uit wanprestatie (vrijwillige schuldeisers). Vennoten kunnen extern aansprakelijk zijn wanneer een bevoegde vennoot of vertegenwoordiger ten tijde van de uitvoering van de normale werkzaamheden voor de vennootschap tekort is geschoten in de nakoming van de verplichtingen van de vennootschap, of indien hij of zij een onrechtmatige daad heeft gepleegd, die is toe te rekenen aan de vennootschap. In de beginfase van de LLP-wetgeving verschilden de statelijke LLPregelingen van elkaar doordat zij varieerden in de externe aansprakelijkheidsbescherming van vennoten (bescherming tegen verplichtingen die volgen uit de contractuele verhoudingen en bescherming tegen verplichtingen die voortvloeien uit de wet).

Naast de externe aansprakelijkheid staat de interne aansprakelijkheid. Deze aansprakelijkheid wordt opgelegd via de wisselwerking van de vrijwaring van vennoten door de vennootschap (partnership idemnification) en de bijdragen van de vennoten aan het tekort van de vennootschap (partner contribution).2Een vennootschap is over het algemeen verplicht om de vennoten te vrijwaren voor aansprakelijkheid die is ontstaan in de normale gang van bedrijfsvoering.3 Derden kunnen gehouden zijn eerst hun vorderingsrecht jegens de vennootschap te benutten, voordat zij zich kunnen verhalen op de aansprakelijke vennoten.4 De vennootschap wordt derhalve geacht de vennoten terug te betalen voor de betalingen die zij voor haar hebben gedaan.5 Wanneer het vennootschapsvermogen onvoldoende is om de vrijwaringsverplichtingen of de directe betaling van schadevergoeding aan de derde te voldoen, wordt het tekort in verhouding tot hun aandeel in de verliezen van kapitaalrekening van de vennoten afgetrokken. Hierdoor kan een schuld van een vennoot aan de vennootschap ontstaan. De vennoten zijn in beginsel pas gehouden deze schuld te voldoen, en daardoor extra bij te dragen aan de vennootschap (contribute), op het moment van uittreding, ontbinding of liquidatie, tenzij een andere regeling is afgesproken.6 Zij zijn dan zoveel aansprakelijk in hun privé-vermogen dat alle verplichtingen van de vennootschap kunnen worden voldaan. De beperking van de externe aansprakelijkheid betekent derhalve niet per definitie dat een vennoot volledig bevrijd is van een betalingsplicht in het kader van de schade die is ontstaan door een medevennoot. Ook al is een vennoot extern beperkt aansprakelijk (d.w.z. een derde heeft geen vorderingsrecht heeft jegens de vennoot) wil dat nog niet zeggen dat die vennoot niet via de interne aansprakelijkheid alsnog aansprakelijk kan zijn door de plicht om bij te dragen in een tekort van de vennootschap. In de latere generaties LLP-regelingen zijn aan deze interne aansprakelijkheid beperkingen gesteld. Er kunnen drie generaties wetgeving voor de beperking van de aansprakelijkheid bij een LLP onderscheiden worden, die elk een andere reikwijdte van bescherming bieden.