3.6.2.1 Legaliteitsbeginsel en privacybescherming

In het rapport Informatieverstrekking door de fiscus (1999) werd door de toenmalige privacytoezichthouder, de Registratiekamer, geconstateerd dat er geen adequate wettelijke grondslag was voor de verstrekking van persoonsgegevens door de Belastingdienst.1 De Registratiekamer merkte op dat belastingplichtigen erop moesten kunnen vertrouwen dat aan de Belastingdienst verstrekte gegevens niet voor een ander doel zouden worden gebruikt dan voor de uitvoering van de belastingwetgeving; het werk van de Belastingdienst zou ernstig worden bemoeilijkt ingeval belastingplichtigen, uit vrees voor verstrekking aan derden, informatie zouden achterhouden.2 De rechtsontwikkeling had volgens de Registratiekamer ervoor gezorgd dat ontheffing van de geheimhouding niet meer voldoende was om verstrekkingen mogelijk te maken. Het legaliteitsbeginsel vereiste daarvoor een verstrekkingsgrond of -bevoegdheid.3 Daarnaast was de bescherming van de persoonlijke levenssfeer een klassiek grondrecht en kon, met het uitwisselen van gegevens door de Belastingdienst, de bescherming daarvan in het geding komen.4 De Registratiekamer concludeerde dat het ontheffingenstelsel van het VIV 1993 in het licht van de privacywetgeving en het legaliteitsbeginsel niet meer houdbaar was.5 Daarnaast adviseerde de Registratiekamer de regeling te wijzigen en gaf, in het licht van de privacybescherming, een aantal aanwijzingen mee:6