II.4.4.2.5 Objectieve bepaalbaarheid

De versoepeling van de bepaaldheid naar bepaalbaarheid voor de goederenrechtelijke overeenkomst is erin gelegen dat de objectieve maatstaf ook achteraf kan worden ingeschakeld en de vorderingen niet in de akte zelf hoeven te worden gespecificeerd. Specificatie kan ‘achteraf’ geschieden, bijvoorbeeld door de boekhouding van de pandgever te raadplegen.1

Tot dusver lijkt het nog om eenzelfde bepaalbaarheid te gaan als in art. 6:227 BW (vgl. paragraaf 4.3.4.2 ‘Soepel bepaaldheidsvereiste’): ‘achteraf’, ofwel op een later moment, kan aan de hand van de akte worden vastgesteld om welke vordering het gaat. Het verschil tussen de bepaalbaarheid die geldt voor de goederenrechtelijke overeenkomst en de bepaalbaarheid voor de verbintenisrechtelijke overeenkomst is evenwel gelegen in de ruimte die er is voor subjectieve elementen. De vaststelling van de inhoud van de verbintenisscheppende overeenkomst kan geschieden aan de hand van te voren vaststaande criteria, die ook een subjectief element kunnen inhouden, zoals het oordeel van een derde of van een der partijen. Voor een dergelijke subjectieve maatstaf is bij de bepaalbaarheid van de goederenrechtelijke overeenkomst daarentegen geen plaats.

Voor het delegatievraagstuk is dit een belangrijke constatering. Een objectieve maatstaf voor het bepaaldheidsvereiste die geen ruimte biedt voor subjectieve elementen, biedt ook geen ruimte voor wilsdelegatie. Of toch wel? Waarom geldt er eigenlijk een objectieve maatstaf? Op deze vraag ga ik hierna in.