3.6.5 Opbouw van een opschortingsverweer

De schuldenaar die voornemens is een beroep op het algemene opschortingsrecht te doen, moet bij de opbouw van zijn verweer scherp voor ogen houden dat artikel 6:52 lid 1 BW een opeisbare verbintenis vereist, waarvan de schuldenaar tot nakoming in staat is. Een schuldenaar die bij het ontbreken van een verbintenis of bij niet-opeisbaarheid of onmogelijkheid van nakoming daarvan wel primair een beroep zou doen op het algemene opschortingsrecht, zou zich namelijk behoorlijk in de vingers kunnen snijden. Hij zou met de uitoefening van zijn algemene opschortingsrecht kunnen erkennen een opeisbare verbintenis te hebben tegenover zijn schuldeiser en in staat te zijn die verbintenis na te komen.1 De schuldenaar doet er daarom verstandig aan om subsidiair een beroep te doen op het algemene opschortingsrecht door – indien mogelijk en zinvol – eerst het bestaan van de verbintenis en daarna de opeisbaarheid daarvan te betwisten, alsook aan te voeren dat hij niet tot nakoming in staat is.2 Voor zover nog onduidelijk is of een opeisbare verbintenis bestaat, maar al wel duidelijk is dat de schuldenaar in dat geval opschortingsbevoegd zou zijn op grond van artikel 6:52 BW, kan hij een slag om de arm houden door te stellen dat hij zich, voor zover een opeisbare verbintenis zou komen vast te staan, beroept op een opschortingsrecht.3