3.3.1 Inleiding

Uit de conclusie dat de niet-nakoming geen onderdeel uitmaakt van de stelplichten van een schuldeiser die nakoming vordert,1 volgt dat hij evenmin hoeft te voldoen aan de meeromvattende stelplicht dat zijn wederpartij is tekortgeschoten.2 In deze paragraaf neem ik verschillende onderdelen van het tekortkomingsbegrip onder de loep en bekijk ik welke subonderdelen als stelplichten al dan niet overeenkomstig van toepassing (zouden moeten) zijn op het recht op nakoming. Centraal staat de vraag in hoeverre de stelplichten en bewijslasten voor een schuldeiser die nakoming vordert lichter zijn dan voor een schuldeiser die schadevergoeding of ontbinding vordert.

In par. 3.3.2 schets ik de inhoud van het begrip tekortkoming. In par. 3.3.3 bespreek ik het subonderdeel 'opeisbaarheid' in het tekortkomingsbegrip. In par. 3.3.4 ga ik in op het verzuimvereiste en behandel ik de vraag of een ingebrekestelling een vereiste dient te zijn voor het recht op nakoming. In par. 3.3.5 besteed ik aandacht aan het vereiste van de wezenlijke tekortkoming zoals dat in het Weens Koopverdrag voor de uitoefening van het recht op vervanging geldt. De bespreking van de wezenlijke tekortkoming geeft mij aanleiding om ook enkele opmerkingen te maken over de discussie die Bakels en Hartlief hebben aangezwengeld over de beperking van de bevoegdheid tot ontbinding.