7.9.2 Gebrek aan waarborgen voor een coherente uitleg in de richtlijn zelf

476. De hoofd- en subnormen zijn open bedoeld. De hoeveelheid mee te wegen omstandigheden is zelfs onbeperkt daar waar verwezen wordt naar de goede trouw (professionele toewijding) of de feitelijke context en de omstandigheden van het geval (art. 6 lid 2, art. 7 lid 1 en 8). De mogelijke uitlegverschillen (par. 7.9.1) duiden er voorts op dat die elementen, die als waarborg voor een coherente uitleg zijn bedoeld — de definities uit art. 2, de criteria, de vele gezichtspunten en de zwarte lijst — hun doel deels voorbij schieten.1 De paradox van de richtlijn is, dat het gedetailleerde karakter ervan per saldo net zo veel onduidelijkheid schept dan dat het ten aanzien van de open normen en begrippen wegneemt. De uitgebreide richtlijnbepalingen bevatten veel vage en onvoldoende gedefinieerde normen en begrippen.2 De lijst biedt weinig houvast bij de invulling van de subnormen. Zij helpt niet bij het onderscheiden van de misleidende handeling en de misleidende omissie. Een onderliggende gedachte valt er voor wat betreft de agressiesubnorm niet uit af te leiden. De lijst agressieve praktijken is in dat opzicht te kort en te specifiek. De toetsingssystematiek, ofwel de onderlinge verhouding tussen de criteria bij een open norm of tussen de open (sub)normen van de richtlijn, ten slotte, is ook lang niet altijd duidelijk. Reden hiervoor is de sterke gelaagdheid van de richtlijn en het veelvuldig gebruik van verwijzingen en verbindingswoorden. De richtlijn bevat zelfs inconsistenties.3