17.3.3 Een oordeel over de bijdrage van publicatieverplichtingen aan het vergroten van de vertrouwenscomponent in de "principal-agent" relatie

Naar mijn mening zal voor wat betreft de bijdrage die het opleggen van publicatieverplichtingen kan leveren aan het vergroten van de vertrouwenscomponent in de "principal-agent" relatie, in werkelijkheid sprake zijn van een wisselwerking tussen twee elkaar beïnvloedende ontwikkelingen.1 Enerzijds de ontwikkeling dat oplegging van publicatieverplichtingen bijdraagt aan het internaliseren van de norm om betrouwbare informatie te verstrekken.2 En anderzijds het — uit de eerste ontwikkeling voortvloeiende — gevolg dat de toename van vertrouwen van investeerders, tot op zekere hoogte, als substituut kan fungeren voor "monitoring" door investeerders.3

Het opleggen van publicatieverplichtingen aan beurvennootschappen kan derhalve, vanwege vergroting van de vertrouwenscomponent in de "principalagent"relatie, leiden tot verkleining van de "agency-kosten" van investeerders van beursvennootschappen. Wat in werkelijkheid de optimale omvang zal zijn van de op te leggen publicatieverplichtingen om dit gevolg te bewerkstelligen, is echter niet eenvoudig te beantwoorden. Omdat "vertrouwen" niet een volledig substituut vormt — en ook niet kan vorrnen4 — voor het opleggen van juridische verplichtingen, moet daarvoor ten minste een aantal publicatieverplichtingen worden opgelegd. Dit sluit aan op de eerder in deze studie geplaatste opmerking dat het opleggen van publicatieverplichtingen een noodzakelijke voorwaarde vormt voor het bewerkstelligen van een minimum aan vertrouwen.5 Daartegenover staat dat een teveel aan publicatieverplichtingen afbreuk kan doen aan vertrouwen, en zelfs wantrouwen kan creëren.6

Mijn conclusie is dan ook dat, in het verlengde van wat over de werking van "normen" is opgemerkt, ook voor het bewerkstelligen van "vertrouwen" te gelden dat "[it] do[es] matter, but exactly when and to what extent remain more problematic issues."7