3.4.4 Wisselvertegenwoordiging bij de VOF

Toepassing van het idee van de wisselvertegenwoordiging op de VOF betekent dat bepaalde gedragingen en gesteldheden, en dus ook de daaruit voortvloeiende rechtsposities, worden toegerekend aan de vennoten van tijd tot tijd. Zoals Scholten in 1927 schreef: als de vennoten partij zijn bij een in naam van de VOF gesloten contract, dan:1

“… zijn zij dit toch alleen als leden der vennootschap en dus zoolang zij lid der vennootschap zijn. Dit is ook de Duitse leer; … Naar de Duitse … is de vennootschap niet anders dan de op een gegeven oogenblik aanwezige ven nooten.”

Dit bedoel ik. De gevolgen van vennotenwissels voor de tot het VOF-vermogen behorende rechtsposities kunnen worden gekenschetst als een niet in de wet genoemde vorm van vermogensovergang onder algemene titel.2 Eigenlijk gaat wisselvertegenwoordiging nog een stap verder dan overgang onder algemene titel. Niet alleen de tot het vermogen behorende rechtsposities gaan bij wisselvertegenwoordiging over. Ook, en in de eerste plaats, worden de gedragingen en gesteldheden die deze rechtsposities hebben veroorzaakt, toegerekend aan de vennoten van tijd tot tijd.

Hierna wordt dit uitgewerkt voor rechtsverhoudingen, goederen en schulden die in naam van een VOF worden verkregen. Vertrekpunt van mijn betoog is dat het woord ‘vennootschap’ in artikel 17 WvK, waar het gaat om de bevoegdheid van vennoten om in naam van de vennootschap te handelen, moet worden opgevat als: de vennoten van tijd tot tijd als zodanig. Met het ‘als zodanig’ (q.q.) doel ik op de omstandigheid dat de vennoten primair in het VOF-vermogen worden gebonden. De combinatie van de vermogensscheiding, die de VOF met de maatschap gemeen heeft, en de hier besproken toepassing van de wisselvertegenwoordiging, die bij de maatschap ontbreekt, maakt de VOF tot rechtssubject, tot een rechtsbevoegde entiteit. Dit idee stemt inderdaad overeen met de Duitse leer, zoals Scholten heeft opgemerkt.3