1.2.5 Verhouding Unierecht – nationaal recht

De Nederlandse btw viert volgend jaar haar vijftig jarig bestaan.1 Daarbij zien ook de correcties bij niet-betaling Abraham. Op zowel Unierechtelijk als op nationaalrechtelijk niveau maken zij vanaf het eerste begin deel uit van het btw-systeem. Gelet op deze tijdspanne zou men verwachten dat de btw-correcties bij niet-betaling vandaag de dag voldoende zijn uitgekristalliseerd en over de verhouding van het nationale recht tot het Unierecht weinig misverstanden bestaan, temeer nu het uitgangspunt is dat het nationale recht steeds aan het Unierecht moet voldoen. Toch lijkt niets minder waar. De rechtspraak over de uitleg en het toepassingsbereik van art. 29 Wet OB 1968 is legio en het einde van de hoeveelheid rechtspraak is niet in zicht. Ook de recente (ingrijpende) wetswijziging per 1 januari 2017 doet vermoeden dat art. 29 Wet OB 1968 zijn perfecte (pas)vorm nog niet gevonden heeft.2 Op Unierechtelijke niveau vindt bedoelde twijfel zijn legitimatie in de toevlucht van de hoeveelheid rechtspraak van het HvJ.3 De onduidelijkheid over toepassing van art. 90 en art. 185 Btw-richtlijn wordt niet alleen gevoed door (prejudiciële) vragen over de inhoud van bedoelde bepalingen, maar ook door (prejudiciële) vragen over hun onderlinge verhouding, hun doorwerking naar het nationale recht (zeker daar waar het ‘kan’-bepalingen betreft) en hun verhouding tot diverse rechtsbeginselen. Na vijftig jaar lijkt het leerstuk over niet-betaling zich derhalve in de bloei van zijn leven te begeven.