11.2.12 Onderzoeksvraag 12

Hoe is de aanwijzing van Engelse Natura 2000-gebieden geregeld?

Deze onderzoeksvraag is beantwoord in de paragrafen 10.3.1 – 10.3.3. De Engelse aanwijzingsprocedure voor Natura 2000-gebieden verschilt op een aantal punten van de Nederlandse aanpak. Het begrip Natura 2000-gebied is onbekend in het Engelse natuurbeschermingsrecht. In plaats daarvan wordt gesproken over European sites. Het toepasselijke wettelijk kader voor European sites is opgenomen in de Conservation of Habitats and Species Regulations 2010 (hierna: CHSR 2010) en de Wildlife and Countryside Act 1981 (hierna: WCA 1981). Genoemde wetten voorzien niet in een uniforme aanwijzingsprocedure voor European sites. De aanwijzing van de Special Areas of Conservation (hierna: SAC’s) bestaat uit twee stappen. In eerste instantie selecteert de Minister for Environment, Food and Rural Affairs (hierna: DEFRA) op basis van criteria uit de Hrl potentiële Natura 2000-gebieden. Deze gebieden worden vervolgens aangemeld bij de Europese Commissie. Indien de EC instemt met de voordracht worden de SAC’s geplaatst op de unierechtelijke lijst. Vervolgens worden deze gebieden ook nog eens aangewezen op basis van het Engels recht. Special Protection Areas (vogelrichtlijngebieden, hierna: SPA’s) kennen een eigen hiervan afwijkende aanwijzingsprocedure. De eerste stap bestaat uit het ‘classificeren’ van een gebied als SPA. Dit gebeurt onder meer met behulp van de JNCC-handleiding (‘The UK SPA network: its scope en content’). De tweede stap bestaat uit het bekend maken van de classificatie als SPA aan de EC en aan belanghebbenden in en rond de European site. De gebiedsbeschermende bepalingen van de CHSR 2010 zijn van overeenkomstige toepassing op SPA’s. Het Engelse systeem verschilt op essentiële punten van de Nederlandse aanpak. In de CHSR 2010 ontbreekt een generieke aanwijzingsprocedure voor alle European sites. De Engelse overheid maakt bij de aanwijzing en de bescherming van European sites onderscheid tussen primair kwalificerende habitats en soorten en andere habitats en soorten. In Nederland is dat niet geval. De CHSR 2010 en de WCA 1981 voorzien niet in een standaard inspraakprocedure voor (derden)belanghebbenden. Het is naar Engels recht niet verplicht om voor alle kwalificerende habitats en soorten instandhoudingsdoelstellingen op te stellen.