Einde inhoudsopgave
Ambtshalve toepassing van EU-recht (BPP nr. XIV) 2012/2.2.4.1
2.2.4.1 Toewijzen minder dan gevorderd
Mr. A.G.F. Ancery, datum 01-08-2012
- Datum
01-08-2012
- Auteur
Mr. A.G.F. Ancery
- JCDI
JCDI:ADS300991:1
- Vakgebied(en)
Burgerlijk procesrecht (V)
Voetnoten
Voetnoten
De veel voorkomende passage in vonnissen en arresten dat de rechtbank respectievelijk het hof afwijst ‘het meer of anders gevorderde’ betreft wel een beslissing op de vordering(en). In een dergelijk geval schendt de rechter artikel 23 Rv niet. Wanneer dit deel van het dictum echter onvoldoende is gemotiveerd in de beslissing, kan daar wel een (regulier) rechtsmiddel tegen worden aangewend. Vgl. hierover: Van Mierlo 2008, p. 103.
De MvT verwijst uitdrukkelijk naar artikel 32 Rv: Kamerstukken II, 1999-2000, 26 855, nr. 3, p. 56.
Ex artikel 31, lid 1 Rv dient de rechter partijen eerst in de gelegenheid te stellen zich over een aanvulling uit te laten. Wanneer een partij een dergelijk verzoek niet doet, kan zij nog steeds een nieuwe procedure starten met betrekking tot de punten waarop de rechter heeft verzuimd te beslissen (artikel 236 Rv).
Ter illustratie: HR 30 oktober 1998, NJ 1999, 305, m.nt. W.M. Kleijn (Samander/Aladin), r.o. 5.2.
HR 5 januari 1996, NJ 1996, 449 (Schmitz/Meininger), r.o. 3.5 (in fine); HR 29 oktober 1993, NJ 1994, 107 (Van Loon/Blaauwbroek), r.o. 3.6.
Vgl. Ekelmans 2008, p. 2.
29
De rechter kan verzuimen om op een deel van de vordering te beslissen.1 In dat geval wijst hij minder toe dan gevorderd, maar doet artikel 32 Rv opgeld.2 Dit artikel stelt de rechter in een dergelijk geval in staat om zijn vonnis aan te vullen. Een aanvulling kan te allen tijde plaatsvinden, maar alleen op verzoek van een der partijen.3
Wat nu als de rechter van oordeel is dat slechts een deel van de vordering voor toewijzing in aanmerking komt? Mag de rechter in een dergelijk geval het mindere toewijzen zonder in strijd met artikel 23 Rv te komen? Dat hangt af van het petitum. Als de rechter na uitleg van dat petitum tot het oordeel komt dat dit tevens het mindere omvat, kan de rechter inderdaad overgaan tot toewijzing van het mindere.4 Dat zal overigens in beginsel voor elke vordering gelden.5 Immers, de eisende partij zal doorgaans liever iets dan niets toegewezen zien. De rechter zal dan ook bij gebreke van aanwijzingen van het tegendeel mogen aannemen dat het meerdere tevens het mindere omvat.6