4.3.1 Inleiding

Als de statuten eenmaal voorzien in de mogelijkheid om beschermingsprefs uit te geven en zich een situatie voordoet waarin de uitgifte van beschermingsprefs aan de orde is, dan moet de vennootschap op enig moment de beschermingsprefs kunnen uitgeven. De uitgifte kan op initiatief van de vennootschap plaatsvinden. In dat geval geschiedt de uitgifte doordat een vennootschapsorgaan – meestal het bestuur van de vennootschap – besluit om beschermingsprefs uit te geven aan een bevriende partij, in de regel een stichting continuïteit. De algemene vergadering zal dat andere vennootschapsorgaan dan moeten hebben aangewezen als het tot uitgifte van beschermingsprefs bevoegde orgaan. Om de stichting continuïteit te verplichten om de beschermingsprefs ook daadwerkelijk te nemen, wordt vaak een putoptieovereenkomst met de stichting gesloten. Uitgifte krachtens putoptie komt aan de orde in paragraaf 4.4.

Het initiatief tot uitgifte kan ook bij de stichting continuïteit liggen. In dat geval vindt uitgifte plaats doordat de stichting continuïteit een aan haar toegekend recht tot het nemen van beschermingsprefs – de (call)optie – uitoefent. Deze optie behandel ik in hoofdstuk 5. Ook een combinatie van een calloptie en een putoptie kwam – met name vroeger – nog wel eens voor. Op deze gemengde optie kom ik terug in paragraaf 5.4.2. De vraag of en wanneer de uitgifte van beschermingsprefs krachtens uitoefening van de optie door een stichting continuïteit geoorloofd is, behandel ik in paragraaf 9.5.2 en verder.

Aan de uiteindelijke uitgifte van de beschermingsprefs dient te allen tijde een besluit van de algemene vergadering ten grondslag te liggen. Dit besluit en de formaliteiten die daar betrekking op hebben, staan centraal in deze paragraaf 4.3.