I.2.2.3 Lokalisatie van hersenfuncties

Zoals uit de paragraaf over de opkomst van de cognitieve neuropsychologie kan worden afgeleid, is het lokaliseren van functies tot bepaalde hersenstructuren geen nieuw idee in de psychologie. Aan het einde van de 19^e eeuw en begin van de 20^e eeuw lokaliseerden Broca en Wernicke (figuur 1) bepaalde taalkundige vaardigheden in structuren binnen de frontale en temporale schors. In die tijd was onderzoek naar lokalisatie van functies ingewikkeld omdat er geen methode was om de activiteit van de hersenen in vivo waar te nemen. Broca en Wernicke hebben na de dood van een patiënt met een bepaalde taalstoornis sectie gepleegd op de hersenen. De vondst van een laesie gaf hen aanleiding om te veronderstellen dat het vermogen om taal te produceren of te begrijpen op de beschadigde plek was gelokaliseerd. Met de moderne methoden zoals fMRI en EEG kunnen de hersenen wel in actie worden waargenomen. Als zorgvuldig een bepaald experiment wordt opgesteld en de proefpersoon een enkele, bepaalde taak dient uit te voeren, terwijl zijn hersenactiviteit wordt geregistreerd, geeft een piek van activiteit op een bepaalde plaats in de hersenen aanleiding om te veronderstellen dat die functie (mede) op die plaats in de hersenen is gelokaliseerd.

Zo zijn er de afgelopen decennia verschillen in functies gevonden tussen de twee hemisferen, de verschillende kwabben en structuren. Ook binnen het geheugen worden verschillende functies onderscheiden tussen de twee hemisferen. Om het geheugen te kunnen lokaliseren, wordt hieronder eerst beschreven wat het geheugen is en op welke manier een herinnering tot stand komt en kan worden opgehaald.