IV.8.2 Maatstaven voor de toetsing van opsporingsmethoden

Opsporingsmethoden zijn noodzakelijk voor de waarheidsvinding in strafzaken. Zonder bevoegdheden die het de autoriteiten mogelijk maken onderzoek te doen en daarmee bewijs te vergaren, is het ondenkbaar dat het materiële strafrecht op grote schaal op de juiste personen wordt toegepast. Echter, niet elke methode is een geschikt middel. Vanuit twee perspectieven kan een opsporingsmethode ongeschikt zijn, namelijk vanuit een instrumenteel perspectief of vanuit een mensenrechtelijk perspectief. In het eerste perspectief staat de beoordeling van het instrument als zodanig centraal. De opsporingsmethode moet aan een aantal eisen voldoen om een geschikt middel te zijn voor waarheidsvinding en criminaliteitsbestrijding. Het gaat daarbij om de eisen van effectiviteit en efficiëntie. Het instrument moet zijn doel bereiken en het liefst, zeker gezien het feit dat het aantal strafbare feiten altijd de opsporingscapaciteit overtreft, op de minst kostende manier. Daar staat tegenover dat opsporingsmethoden mensenrechten niet mogen schenden. Met andere woorden, hoe effectief en efficiënt een middel ook is, niet elke methode is geoorloofd. Aan de hand van het recht op respect voor menselijke waardigheid en privacy en het nemo-teneturbeginsel wordt onderzocht waar de grens voor ontoelaatbare middelen in het strafprocesrecht ligt. Hieronder worden maatstaven vanuit beide perspectieven gepresenteerd.