149 Het alsnog overeenkomen van overdraagbaarheid en verpandbaarheid

Nu volgens de normale uitlegregels voor overeenkomsten moet worden bepaald of een vordering onverpandbaar is, kan het voor derden, zoals potentiële pandhouders, lastig zijn om vast te stellen of een vordering onverpandbaar is als gevolg van hetgeen partijen zijn overeengekomen.1 De potentiële pandhouder die twijfelt of een vordering kan worden verpand, kan die twijfel weg laten nemen door de debiteur en de crediteur van de te verpanden vordering te laten verklaren dat de vordering kan worden (overgedragen en) verpand. Niets staat er aan in de weg dat de partijen bij een overeenkomst (de debiteur en de crediteur) door een wijziging van die overeenkomst de inhoud van een uit die overeenkomst voortvloeiende vordering wijzigen. Een krachtens beding onverpandbare vordering kan door een nieuw beding tussen schuldeiser en schuldenaar alsnog verpandbaar worden gemaakt en vice versa.2 Wel zal de debiteur hierdoor met (het voornemen tot) verpanding van de vordering bekend raken, hetgeen voor de pandgever onwenselijk kan zijn.

Omdat een krachtens partijbeding onoverdraagbare vordering naar geldend recht onverpandbaar is, doet de pandhouder die zekerheid wil hebben er verstandig aan om niet alleen te laten verklaren dat de vordering verpandbaar is, maar de debiteur en de crediteur tevens te laten verklaren dat zij overdraagbaar is.