III.5.4.1.3 Het cognitieve spoor en niet-anders geopenbaarde informatie

Dan rest enkel de vraag of er een recht moet bestaan waarmee niet op andere wijze geopenbaarde informatie wordt afgeschermd. Gezien de selectieve informatie die wordt verkregen, de acceptatie in de geneeskunde en neuropsychologie van EEG als onderzoeksmethode en de beperkte invloed op de mentale vermogens van de verdachte is (neuro)geheugendetectie niet te vergelijken met de Thought Police. Maar mag informatie uit het forum internum (in het strafprocesrecht) nooit onder dwang, altijd slechts door vrijwillige medewerking van de verdachte worden verkregen? Overigens is dit zowel een punt dat eventueel tot vernedering kan leiden als een punt dat mogelijk aantasting van de autonomie meebrengt, omdat het zelfrespect, de eer wordt aangetast doordat de persoon geen vrije beschikking heeft over zijn gedachten. Het niet vrij, en dus onafhankelijk, kunnen beschikken over gedachten is een autonomiekwestie. De wetenschap dat iemand controle uitoefent over wat jij gaat herinneren en daarmee niet geopenbaarde informatie bemachtigt, kan gevoelens van inferioriteit oproepen en is dus ook een eerkwestie. In deze zin zijn waardigheid-als-eer en waardigheid-als-autonomie moeilijk volledig van elkaar te scheiden. Ik ga daarom hieronder verder met de beoordeling van het manipuleren van de onafhankelijke en persoonlijke beslissing om niet geopenbaarde informatie te delen in het licht van waardigheid-als-autonomie. Mijns inziens is namelijk het niet onafhankelijk kunnen beslissen over persoonlijke, niet geopenbaarde herinneringen vernederd.