5.7.2.6 Onwaardigheid van rechtswege

Indien de civiele rechter oordeelt dat de dader schuldig is aan een van de strafbare feiten als genoemd in artikel 4.6 § 1, 1° BBW, dan spreekt hij de onwaardigheid uit. Dat betekent dat er geen ruimte is voor de civiele rechter om een afzonderlijke beoordeling te maken over de ernst van de gepleegde feiten. Deze beoordeling heeft de wetgever gemaakt door aan de genoemde strafbare feiten de sanctie onwaardigheid te verbinden. De onwaardigheid volgt uit de schuldigbevinding. Dat betekent dat bij deze onwaardigheidsgrond, net als bij de eerste grond, geldt dat onwaardigheid van rechtswege werkt.1

Artikel 4.6 § 1, 2° BBW spreekt over hij die onwaardig is verklaard. Deze terminologie zou ten onrechte de indruk kunnen wekken dat een afzonderlijke onwaardigverklaring is vereist. Dat is niet juist. De onwaardigheid volgt van rechtswege uit de schuldigbevinding. Deze vermelding is bovendien overbodig. Volstaan kan worden met de bewoording ‘hij die een in de bepaling onder 1° bedoeld feit heeft gepleegd of gepoogd heeft te plegen,2 maar die, omdat hij ondertussen overleden is, voor dat feit niet werd veroordeeld’.3