7.6.1.3 Nederland

Voor de inwerkingtreding van de Wet OB was op grond van art. 24, nr. 34 Wet OB 1954 de verhuur van gemeubileerde kamers in hotels e.d. inrichtingen aan personen die daar slechts voor een kort oponthoud verblijf houden, aan btw-heffing onderworpen.1 Sindsdien is de verhuur binnen het kader van het hotel-, pension-, kamp- en vakantiebestedingsbedrijf aan personen, die daar slechts voor een korte periode verblijf houden op grond van art. 11 lid 1, onderdeel b, 2° Wet OB belast met btw. Met deze ruimere formulering van de uitzondering op de vrijstelling voor de verhuur van onroerend goed heeft de wetgever beoogd ook de exploitatie van ‘kampeercentra e.d.’ aan btw-heffing te onderwerpen, omdat kamp- en vakantiebestedingsbedrijven direct concurreren met het hotel- en pensionbedrijf.2 Het voorstel om slechts btw te heffen over de verhuur door kampeer- en recreatiecentra indien en voor zover zij aanvullend dienstbetoon verrichten, heeft de wetgever niet omarmd.3 Bij de aanpassing van de Wet OB aan de Zesde Richtlijn is art. 11 lid 1, onderdeel b, 2° Wet OB ongewijzigd gebleven.