3.3.2.3 Polishouders hebben niet het recht op te zeggen in geval van de civielrechtelijke route

In het geval dat de schadeverzekeraar de verzekeringsportefeuille overdraagt via de toezichtrechtelijke route hebben de polishouders na de overdracht het recht de polis op te zeggen. Art. 3:120 lid 7 Wft bepaalt immers dat de bij de overdracht door een schadeverzekeraar betrokken verzekeringnemers, gedurende drie maanden na de dagtekening van de Staatscourant waarin de publicatie over de overdracht die heeft plaatsgevonden is geplaatst, het recht hebben de schadeverzekering op te zeggen met ingang van de dag na afloop van deze termijn. Dit recht hebben zij niet als de civielrechtelijke route wordt gevolgd.

Als de civielrechtelijke route wordt gevolgd, heeft de polishouder de keuze tussen wel of niet medewerking verlenen aan de overdracht van de met hem gesloten schadeverzekeringsovereenkomst. In het geval dat de verzekeringnemer besluit geen medewerking te verlenen, blijft hij verzekerd bij de schadeverzekeraar die de overeenkomst wilde overdragen. In het geval dat hij wel (stilzwijgend of uitdrukkelijk) medewerking verleent, gaat de schadeverzekeringsovereenkomst over naar de verkrijgende schadeverzekeraar. In het geval dat de verzekeringnemer besluit geen medewerking te verlenen, is de kans groot dat de schadeverzekeraar die de verzekeringsovereenkomst wilde overdragen besluit om de polis op de prolongatiedatum niet te verlengen. In hoofdstuk 1.5 heb ik een aantal opmerkingen gemaakt over de contractstermijnen van particuliere en zakelijke schadeverzekeringen. Bij schadeverzekeringsovereenkomsten komen steeds meer overeenkomsten voor met een korte looptijd. Met name bij zakelijke verzekeringen komen lange contractstermijnen wel voor. Vooral bij zakelijke schadeverzekeringen zou het dus kunnen voorkomen dat de verzekeraar die een verzekeringsportefeuille wil overdragen ná de portefeuilleoverdracht toch nog geruime tijd de verzekeraar is met betrekking tot een aantal polissen, indien hij voor wat betreft de portefeuilleoverdracht voor de civielrechtelijke route1 heeft gekozen.

Het komt er dus in essentie op neer dat in het geval van de toezichtrechtelijke route de verzekeringnemer die niet verzekerd wenst te zijn bij de verkrijgende schadeverzekeraar de schadeverzekeringsovereenkomst op grond van het bepaalde in art. 3:120 lid 7 Wft zal opzeggen bij de verkrijgende schadeverzekeraar, terwijl in het geval dat de civielrechtelijke route wordt gevolgd de schadeverzekeringsovereenkomst met de verzekeringnemer die niet verzekerd wenst te zijn bij de verkrijgende verzekeraar door de overdragende verzekeraar waarschijnlijk op de prolongatiedatum van de schadeverzekeringsovereenkomst niet wordt verlengd. De overdragende schadeverzekeraar zal immers een reden hebben gehad waarom hij de desbetreffende schadeverzekeringen niet meer in zijn verzekeringsportefeuille wenst te hebben. De verzekeringnemer zal dan op zoek moeten naar een derde verzekeraar die deze soort schadeverzekeringen aanbiedt om zich bij te verzekeren. Vanuit het perspectief van de overdragende schadeverzekeraar leidt dit tot de conclusie dat het niet verstandig is de civielrechtelijke route te volgen in het geval van een verzekeringsportefeuille met schadeverzekeringen waarbij de polissen relatief lange contractstermijnen hebben als het risico bestaat dat verzekeringnemers hun (stilzwijgende of uitdrukkelijke) medewerking weigeren.

Strikt genomen brengt ons dit overigens ook nog op een derde mogelijke route voor een transactie tussen twee schadeverzekeraars, namelijk de route waarin de overdragende schadeverzekeraar alle polissen opzegt per de prolongatiedatum van de desbetreffende schadeverzekering en waarin namens de verkrijgende schadeverzekeraar per die datum aan de verzekeringnemers een nieuwe schadeverzekeringsovereenkomst wordt aangeboden.2 Bij het opzeggen van een bestaande verzekeringsovereenkomst moet op grond van art. 7:940 lid 1 BW een opzegtermijn van twee maanden in acht worden genomen.3 In dat geval kunnen de verzekeringnemers er dus voor kiezen het aanbod, dat hen namens de verkrijgende schadeverzekeraar wordt gedaan om een nieuwe polis te sluiten, al dan niet te aanvaarden. Ik veronderstel dat de voorschriften van de Algemene verordening gegevensbescherming er in beginsel aan in de weg staan dat de “oude” verzekeraar het klantenbestand verrijkt met informatie wie wat voor soort schadeverzekering heeft (inclusief de details daarvan zoals verzekerde objecten, verzekerde bedragen en dergelijke) overdraagt aan de “nieuwe” verzekeraar die het aanbod gaat doen.4 Deze methode vereist dus naar mijn mening volledige medewerking van eventueel betrokken assurantietussenpersonen waarmee zowel de overdragende verzekeraar als de verkrijgende verzekeraar een samenwerkingsovereenkomst heeft gesloten. Zij moeten bereid zijn een aanbod namens de “nieuwe” verkrijgende schadeverzekeraar te versturen. Mijns inziens is dit gelet op de zorgplicht van de betrokken assurantietussenpersonen een methode waar toch wel juridische haken en ogen aanzitten, omdat het nog maar de vraag is of de polis die wordt aangeboden namens de “nieuwe” verkrijgende schadeverzekeraar in alle gevallen voor de desbetreffende klanten de beste optie is.