1.6.5 Stap III: Aanpak van de rechtsvergelijking

Bij de aanpak van een rechtsvergelijkend onderzoek gaat het om wát met elkaar wordt vergeleken. Daarbij zijn twee varianten te onderscheiden. De rechtsregelaanpak vergelijkt sec de regels in de verschillende landen. Bij de probleemaanpak wordt een vraagstuk uit het eigen land benoemd en wordt vergeleken hoe dat probleem in een ander land wordt opgelost. Het hoeft niet per se om een juridisch probleem te gaan; het kan ook maatschappelijk of ideologisch van aard zijn. In deze aanpak moet wel vooraf worden vastgesteld dat in beide landen hetzelfde vraagstuk voorkomt.1 Rechtsvergelijking loopt daarbij meteen tegen de beperking aan dat alleen te vergelijken valt, wat vergelijkbaar is. Die vergelijkbaarheid bestaat als er ten minste één gemeenschappelijke noemer van een zekere kwaliteit bestaat, op het gebied van structuur, functie en/of gevolgen van een rechtsregel.2 Bij een rechtsregelaanpak moet de vergelijkbaarheid worden onderbouwd. Bij een probleemaanpak is de vergelijkbaarheid een gegeven omdat er dan rechtsregels zijn die betrekking hebben op een zelfde probleem. Die rechtsregels hebben daarmee dezelfde functie.3

Het is logisch om te kiezen voor de probleemaanpak.4 Het vraagstuk wordt immers gevormd door een Europese notie van werkgelegenheids- en arbeidsmarktbeleid (flexicurity) waar beide landen in gelijke mate rekening mee moeten houden. Onderdeel van het vraagstuk is daarnaast dat er in beide landen nationale regels zijn gesteld voor interventies, die bedoeld zijn om de zieke werknemer te re-integreren. In beide landen is re-integratie bij arbeidsongeschiktheid dus wettelijk geregeld. De probleemaanpak betekent dat ik mij niet kan beperken tot het alleen maar vergelijkend beschrijven van de verschillende rechtsregels. Ik moet mij ook bezig houden met achtergronden en ontwikkeling van het Europese beleid rond flexicurity en hoe Lidstaten daaraan kunnen voldoen. Dat komt onder meer in vervolgstap IV aan bod.