5.7.5 De Theft Act 1978 en de Theft (Amendment) Act 1996

S. 16(2)(a) van de Theft Act 1968 werd al snel beschouwd als een juridische nachtmerrie. In haar 13^e Rapport stelde de CLRC voor deze bepaling in te trekken en te vervangen door drie nieuwe delicten. In aanvulling op s. 15 van de Theft Act 1968 was een delict nodig dat zag op gevallen waarin bedrog werd gepleegd om op krediet geen goederen, maar andere voordelen te verkrijgen, zoals het huren van goederen, arbeid of het verlenen van een vergunning. De CLRC wilde het woord services niet gebruiken en stelde uiteindelijk voor strafbaar te stellen ‘dishonestly inducing another by deception to act on any person’s promise’. Het House of Lords vond dit te complex en stelde voor ‘obtaining services by deception’ strafbaar te stellen.1 Na raadpleging van de CLRC luidde s. 1 van de Theft Act 19782 uiteindelijk als volgt:

Het was de verdienste van de CLRC dat services in s. 1(2) tot op zekere hoogte werd gedefinieerd, zodat het delict zich slechts uitstrekte tot diensten die op waarde konden worden bepaald. In s. 2 van de Theft Act 1978 werd voorts ‘evasion of liability by deception’ strafbaar gesteld. Gezamenlijk moesten s. 1 en 2 van de Theft Act 1978 s. 16(2)(a) van de Theft Act 1968 vervangen. Tegelijkertijd werd de kans gegrepen het algemene delict ‘making off without payment’ in te voeren, vgl. s. 3 Theft Act 1978. Bij dit delict was bedrog geen vereiste.3

Als gevolg van de zaak Preddy4 moest de wet in 1996 weer worden aangepast. In gevallen waarin een verdachte bedrog pleegde om geld van iemands bankrekening te verkrijgen, werd tot die tijd aangenomen dat de verdachte een vorderingsrecht toebehorend aan zijn slachtoffer verkreeg. In de zaak Preddy werd echter succesvol bepleit dat een verdachte in een dergelijk geval niets dat toebehoort aan een ander verkrijgt. De rekening van het slachtoffer werd gedebiteerd en die van de verdachte gecrediteerd, maar de verdachte had geen eigendom, bezit of controle (zoals vereist door s. 15 Theft Act 1968) verkregen over de vordering van het slachtoffer op de bank. Deze maas in de wet werd gedicht door de Theft (Amendment) Act 1996. Als gevolg van deze wet werd na s. 15 van de Theft Act 1968 een nieuwe bepaling ingevoegd, s. 15A, die ‘obtaining a money transfer by deception’ strafbaar stelde. In totaal waren er nu acht deception-bepalingen.5 Griew schreef hierover: