5.5.2.2 De subsidiariteit van het Franse waarborgfonds

Het Franse waarborgfonds kent een van de meest vergaande uitwerkingen van de subsidiariteit. Op grond van art. 421 - 1 Code des Assurances behoeft het Fonds de Garantie des assurances obligatoires de dommages slechts die schaden te vergoeden die niet uit anderen hoofde vergoed (kunnen) worden. Dat betekent dat de benadeelde zich alleen dan tot het Fonds de Garantie kan wenden als zijn schade niet geheel wordt vergoed hetzij door benadeeldes eigen verzekeraar, hetzij door een andere verzekering, hetzij uit hoofde van de sociale zekerheid dan wel een andere derde. Met de Loi Badinter die het beginsel van de implication introduceerde is de rol van het waarborgfonds verder teruggedrongen. Omdat de benadeelde een hoofdelijke aanspraak heeft tegen de verzekeraar van elk bij een ongeval betrokken voertuig (in combinatie met de ruime uitleg die aan het begrip betrokkenheid in de rechtspraak is gegeven), zal het waarborgfonds slechts zelden behoeven op te treden.1

Daarbij komt dat de hoofdelijk voor de gehele schade aan te spreken verzekeraar van een medeaansprakelijke de gehele schade heeft te vergoeden en geen verhaalsrecht heeft op het waarborgfonds voor het gedeelte waarvoor de onverzekerde medeveroorzaker naar burgerlijk recht aansprakelijk is.2

Dit alles heeft, in combinatie met voor de benadeelde belastende procedurele verplichtingen, geleid tot een aanzienlijke daling van de kosten van het Franse waarborgfonds 3