5.4.1 Doel en inhoud

De Duitse insolventieprocedure ziet op de collectieve voldoening van de vorderingen van de schuldeisers van de vennootschap: “die Gläubiger eines Schuldners gemeinschaftlich zu befriedigen.”1 De voldoening van de schuldeisers kan op twee wijzen geschieden, ofwel door een (piecemeal of going concern) liquidatie van het vermogen van de vennootschap en een uitdeling van de opbrengst, ofwel door het bereiken van een akkoord (Insolvenzplan). Met een akkoord kan worden afgeweken van de regels die gelden bij een ‘normale’ insolventieprocedure (Regelinsolvenzverfahren). In een Insolvenzplan kunnen regelingen worden getroffen over de voldoening van schuldeisers, liquidatie van het vermogen van de vennootschap, de verdeling ervan over de bij het akkoord betrokkenen, de wijze van afwikkeling en de aansprakelijkheid van de vennootschap na beëindiging van de insolventieprocedure.2 Ook kunnen rechten van aandeelhouders onderdeel zijn van een Insolvenzplan.3

Een Insolvenzplan kan verschillende doelen hebben.4 Een Insolvenzplan kan voorzien in de herstructurering van de onderneming binnen dezelfde juridische entiteit (Sanierungsplan). Het doel van de akkoordprocedure is dan de liquidatie van de vennootschap te voorkomen en de levensvatbare onderneming voort te zetten binnen dezelfde juridische entiteit (een preventieve herstructurering). Een besluit van de algemene vergadering over de voortzetting van de vennootschap is dan vereist.5 Het uitgangspunt is namelijk dat de vennootschap wordt ontbonden wanneer een insolventieprocedure wordt geopend.6 Een akkoord wordt ook vaak gebruikt om de vennootschap te liquideren (Liquidationsplan) of de onderneming over te dragen aan een andere juridische entiteit (Übertragungsplan).