3.4.3.5 De schade(vergoeding)

Bij aansprakelijkheid uit hoofde van Section 11 is de schadevaststelling1 gebaseerd op een ingewikkelde methodiek die expliciet in de wet is vastgelegd (Section 11(e)).2 De hoogte van de rechtens vergoedbare schade is mede afhankelijk van het antwoord op de vraag of de eisende belegger de litigieuze effecten al dan niet heeft verkocht en, zo ja, op welk moment:3^,​ 4

1. De effecten zijn op de datum uitspraak nog niet verkocht. De rechtens vergoedbare schade is gelijk aan het verschil tussen de koopprijs (met als plafond de uitgifteprijs) en de waarde van het effect op het tijdstip waarop de vordering werd ingesteld (de ‘date of suit’).5

2. De effecten zijn verkocht voordat de vordering werd ingesteld. De rechtens vergoedbare schade is gelijk aan het verschil tussen de koopprijs (met als plafond de uitgifteprijs)6 en de verkoopprijs.

3. De effecten zijn verkocht in de periode gelegen tussen het tijdstip van het instellen van de vordering en de datum uitspraak. De rechtens vergoedbare schade is gelijk aan het verschil tussen de koopprijs (met als plafond de uitgifteprijs)7 en de verkoopprijs, met dien verstande dat de schade wordt geacht niet hoger te zijn dan deze geweest zou zijn wanneer de belegger de effecten op de datum uitspraak nog niet zou hebben verkocht (zie het zojuist genoemde onderscheidingsgeval 1). Deze laatste regel impliceert dat koersdalingen ten opzichte van het koersniveau ten tijde van de date of suit niet voor vergoeding in aanmerking komen, terwijl koersstijgingen ten opzichte van het koersniveau ten tijde van de date of suit wél op de schadevergoeding in mindering worden gebracht.

Gegeven deze begrotingsmethodiek wordt de belegger ten tijde van de date of suit geconfronteerd met een nieuwe en tevens strategische beleggingsbeslissing:8 houdt hij de effecten aan of doet hij er beter aan deze tussentijds te verkopen?

De belegger besluit de effecten aan te houden. In dit scenario kan de date of suit worden gezien als een peildatum die de hoogte van de schade fixeert. Stijgt de koers ten opzichte van de koers op de date of suit, dan wordt deze koersstijging niet op het schadebedrag in mindering gebracht. Daalt de koers ten opzichte van de koers op de date of suit, dan wordt deze koersdaling evenmin in het schadebedrag meegenomen. De koersdaling die intreedt ten opzichte van de koers op de date of suit betreft dan regulier beleggingsverlies.

De belegger besluit de effecten tussentijds te verkopen. In dit scenario kan de date of suit alleen worden gezien als een peildatum die de hoogte van de schade fixeert, wanneer de koers tussen de date of suit en het tijdstip van verkoop per saldo daalt.9 Stijgt de koers over deze periode daarentegen, dan wordt de schadevergoeding door de koersstijging als het ware ‘opgegeten’.

Heeft de belegger ten tijde van de date of suit dus de verwachting dat de koers gaat stijgen, dan doet hij er verstandig aan de effecten aan te houden. Verwacht hij daarentegen dat de koers gaat dalen, dan kan hij de effecten beter zo snel mogelijk verkopen, teneinde beleggingsverlies te voorkomen.

Behoudens de schade die de benadeelde belegger op grond Section 11(e) kan vorderen, kan hij ook nog prejudgment interest (vergelijkbaar met onze wettelijke rente) vorderen.10 Het is echter niet gegarandeerd dat deze ook daadwerkelijk wordt toegekend. De rechter heeft in deze een discretionaire bevoegdheid.

Verder is in Section 11(e) een causaliteitsverweer opgenomen (‘loss causation defense’).11 Wanneer de gedaagde kan bewijzen dat de (via de wettelijke maatstaf vastgestelde) schade geheel of gedeeltelijk is terug te voeren op andere oorzaken dan de misleidende informatie in de registration statement, wordt de schadevergoeding dienovereenkomstig verminderd.