7.3.9.2 Keuze van bewijsmiddelen

De Hoge Raad is strikt in de bewaking van de vrije keuze van de bewijsmiddelen van de feitenrechter.1 De feitenrechter hoeft in algemene zin niet afzonderlijk in te gaan op elk argument, elke stelling of elk stuk dat een partij heeft aangevoerd, ingenomen of overgelegd.2 De selectie die de rechter heeft toegepast, behoeft als zodanig ook niet in de uitspraak te worden toegelicht.3 De rechter hoeft evenmin te motiveren waarom hij een bepaald bewijsmiddel, bijvoorbeeld een getuigenverklaring, ongebruikt laat.4 De rechter mag echter niet zo ver gaan, dat hij een bepaald soort bewijsmiddel op voorhand, dus naar zijn aard, diskwalificeert.5 Evenmin zal de rechter een bepaald soort bewijsmiddel op voorhand als ‘leidend’ aanmerken.6 Dit alles hangt samen met de vrijheid van partijen om elk denkbaar bewijsmiddel in te brengen.7 De rechter mag dus niet oordelen dat hij een schermprint van een aanslag (in zijn algemeenheid) niet als een deugdelijk bewijsmiddel ziet. Hij mag uiteraard wél besluiten om zijn oordeel daar niet op te baseren, omdat hij het niet geloofwaardig acht.