2.5.7.3 Het imago van de evaluatie

Het beeld dat volgt uit mijn empirisch onderzoek over de effectiviteit van een evaluatie is positief. 26 respondenten geven aan dat (zelf)evaluatie van de rvc nuttig is (3 niet nuttig, 2 matig positief). 22 respondenten zijn van mening dat (zelf)evaluatie door de rvb gewenst is (22 bevestigend, 1 ontkennend). Zij merken op dat bij een evaluatie regelmatig zaken naar boven komen en dat het waardevolle discussies teweegbrengt. Het zorgt voor een duidelijk reflectiemoment en draagt bij aan de teambuilding. Het brengt bovendien sterkten en zwaktes op individueel niveau naar boven en kan duidelijk maken welke competentie mist binnen het orgaan. De opzet van de evaluatie is verschillend: individuele gesprekken, groepsgesprekken, groepscoaching, invullen van enquêtes, vragenlijsten via websites, intern dan wel extern. Eén respondent geeft aan dat tijdens de evaluatie de rvc wordt ‘gebenchmarked’ ten opzichte van andere rvc’s om te zien hoe de rvc functioneert ten opzichte van andere rvc’s. Degenen die minder positief zijn over de (zelf)evaluatie geven bijvoorbeeld aan dat het intrinsiek in je moet zitten om elkaar aan te spreken en dat dergelijke zaken niet pas naar boven moeten komen tijdens een evaluatie. Onder andere als iemand wegens persoonlijke omstandigheden niet functioneert of je een specifieke irritatie jegens een bepaald persoon hebt. Ook wordt aangegeven dat het ‘vooral plichtmatig’ is, een ‘ritueel dansje’. Het kan zaken onnodig op scherp zetten doordat zaken worden uitvergroot. Dan zorgt een evaluatie alleen maar voor ‘gedoe’. Los van de evaluaties lijkt de geijkte weg van elkaar aanspreken op gedrag de weg via de voorzitter te zijn. Binnen de evaluatie heeft de voorzitter wederom een kernrol. Hij is vaak degene die bij een zelfevaluatie alle gesprekken voert met de leden van de organen en de terugkoppeling faciliteert.