4.3.2.1.3 Het redelijkheidscriterium tot 2017 (vervolg)

Terug naar het redelijkheidscriterium. De veelzijdigheid van het faillissementsrecht maakt dat het aanmerken van één vast moment als het uiterlijke moment waarop een verzoek om teruggaaf van btw moet worden gedaan volgens mij illusoir is. Immers: daar waar een faillissementsschuldeiser of schuldeiser zonder preferentie bij het uitspreken van het faillissement de conclusie zouden kunnen trekken dat voor hem of haar geen uitkering in het verschiet zal liggen, zal een boedelschuldeiser of preferente crediteur mogelijk een geheel andere conclusie trekken. Ik hecht daarom veel waarde aan de berichtgeving van de curator aan de betreffende crediteur. Het ontstaansmoment van het recht op teruggaaf zal voor de betreffende schuldeiser namelijk veelal van afhangen van de inhoud van de berichten van de curator.1 De curator is in faillissement immers bij uitstek ter zake deskundig als het gaat om de vraag of ‘betaling van de vergoeding in rechte niet meer kan worden gevorderd’ c.q. of een schuldeiser definitief wel of geen (gedeeltelijke) betaling kan verwachten.2