2.4.2.2 Het rechtsonzekerheidsbezwaar tegen open normen

Toen na de Tweede Wereldoorlog de weg richting welvaartsstaat met grote ambitie werd ingeslagen en bijgevolg overheidsorganen steeds meer bevoegdheden kregen om deze ambitie waar te maken, wezen juristen op de daaraan verbonden bedreiging van onze rechtsstaat.1 Het ging daarbij niet alleen om de omvang van de overheidsbevoegdheden, maar ook om de ruimhartigheid waarop de wetgever deze bevoegdheden door middel van kaderwetten en open normen regelde. Prins meende destijds dat de enige manier om de nodige rechtszekerheid voor burgers te behouden, was gelegen in een wettelijke regeling van die rechtszekerheid.2

De oproep van Prins kreeg, ook onder juristen, weinig gehoor. Vermoedelijk meenden juristen dat de welvaartsstaatambities te krachtig waren om te stuiten, of was men als jurist te dicht bij politiek en bestuur en dus minder, in elk geval niet uitsluitend, gericht op de rechtszoekende burger.3 Daarnaast was, als gevolg van de Tweede Wereldoorlog, de waarde van rechtszekerheid gedaald.4 Positivisten hadden wat uit te leggen, nadat een strikte hantering van hun opvatting had geleid tot het gehoorzamen van de nationaalsocialistische wetgeving, zelfs tot het niet toetsen van nationaalsocialistische verordeningen aan hoger (internationaal) recht.5 Juist omdat rechtszekerheid destijds bepaald niet populair was, vielen twee auteurs op die daar wel krachtig voor pleitten, namelijk Houwing en De Grooth.