8.3.2.2 Discussie in de literatuur over het registerpandrecht

In de genoemde preadviezen gingen de preadviseurs tevens in op de wenselijkheid van een registerpandrecht.1 De preadviseurs Kat, Libourel, Losecaat Vermeer en Van Nierop waren alle vier geen groot voorstander van een registerpandrecht. Libourel was sowieso tegen de verruiming van de mogelijkheden om zakelijke zekerheid op roerende zaken te vestigen. Hij baseerde zijn standpunt vooral op zijn bevindingen dat schuldenaren pandrechten op roerende zaken niet voor nieuw, maar voor bestaand krediet vestigden.2 Kat bepleitte alleen een pandregister voor vuistloze pandrechten op spoor- en tramwegmaterieel, motorrijtuigen op vier of meer wielen en vliegtuigen.3 Losecaat Vermeer stond niet principeel afwijzend tegen een register,4 maar zag de meerwaarde er niet van in.5 Hij adviseerde – voor het geval de wetgever toch een register zou invoeren – dat een schuldenaar een registerpandrecht kon vestigen op makkelijk te identificeren en niet veelvuldig verhandelde zaken zoals grote machines en vliegtuigen. Deze beperking vond hij in overeenstemming met het specialiteitsbeginsel. Hij vond een registerpandrecht voor andere zaken onwenselijk, omdat ‘de moeilijkheid of onmogelijkheid van voldoende aanduiding en de geregelde verhandelbaarheid zich tegen een registerpandrecht’ zouden verzetten.6 Van Nierop was geen voorstander van publiciteit van pandrechten, omdat de kredietvoorziening voor een schuldenaar zou opdrogen als zijn financiële positie openbaar zou worden.7 Daarnaast zag hij geen voordelen van publiciteit door een register. Zo vond hij dat van derden niet kon worden verlangd dat zij het register zouden inzien. Hij schreef dat de inschrijving van het pandrecht geen bewijs was van kwade trouw. Volgens hem kon de wetgever niet van een koper verlangen dat deze voor het sluiten van een koopovereenkomst het register inzag en onderzocht op de zaak bezwaard is en of de verkoper beschikkingsbevoegd is.8 Van Nierop zag alleen een eventuele meerwaarde voor een beoogd schuldeiser die krediet zou willen verstrekken. Van deze schuldeiser verwachtte Van Nierop echter niet dat hij het register zou inzien: ‘De handel eischt snel beslissen’.9