Administratieplicht en aansprakelijkheid voor het boedeltekort (O&R nr. 115) 2019/8.10.4.3:8.10.4.3 Aino

Administratieplicht en aansprakelijkheid voor het boedeltekort (O&R nr. 115) 2019/8.10.4.3

8.10.4.3 Aino

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.

In 2015 heeft het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch zich nogmaals moeten buigen over de aansprakelijkheid van bestuurders van een gefailleerde moedervennootschap, Aino N.V. (Aino).1 Aino was beursgenoteerd en stond aan het hoofd van een groep. Aino had voor de tot haar groep behorende vennootschappen 403-verklaringen afgelegd en zij was daarmee hoofdelijk aansprakelijk voor de uit de rechtshandelingen van haar groepsvennootschappen voortvloeiende schulden.

De curator legt aan zijn vordering van kennelijk onbehoorlijke taakvervulling onder meer schending van de administratieplicht ten grondslag, ook omdat de administratie van Aino geen voldoende betrouwbaar inzicht geeft in het vermogen en resultaat van haar dochtervennootschappen.2 In hoger beroep wordt geklaagd over het oordeel van de Rechtbank ’s-Hertogenbosch dat de administratie van Aino inzicht moet geven in het vermogen en het resultaat van haar dochtervennootschappen. Het gerechtshof overweegt:3

“Voor de vraag of [appellant] als bestuurder van Aino heeft voldaan aan zijn verplichting uit art. 2:10 BW geldt eveneens dat het hier gaat om de administratie van Aino. Ingevolge art. 2:10 BW houdt die administratieplicht in dat zodanige aantekeningen moeten worden gehouden dat daaruit te allen tijde de rechten en verplichtingen van Aino kunnen worden gekend. (…) Anders dan de rechtbank in r.o. 4.1.1 onder b overweegt, brengt het enkele feit dat Aino aan het hoofd stond van een aantal dochtervennootschappen nog niet mee dat de administratie naast een redelijk inzicht in haar eigen vermogenspositie tevens een voldoende betrouwbaar inzicht in het vermogen en resultaat van haar dochtermaatschappijen zou moeten geven.”

Ook de Rechtbank Oost-Brabant neemt, na verwijzing, als uitgangspunt dat de enkele moeder-dochter-verhouding nog niet meebrengt dat de administratie van Aino op enig moment snel een voldoende betrouwbaar inzicht moest geven in ook het vermogen en resultaat van haar dochtervennootschappen.4

Hetzelfde Gerechtshof ’s-Hertogenbosch kwam inzake Landis tot een andere uitkomst. Het verschil in uitkomst in beide zaken zou zich kunnen laten verklaren door het feit dat inzake Aino minder feiten en omstandigheden zijn gesteld omtrent de inhoud van de rol van Aino als groepshoofd dan bij Landis, waar het gerechtshof het kunnen uitoefenen van centrale leiding en de feiten en omstandigheden die daartoe aanleiding gaven, nadrukkelijk in zijn overweging betrok.

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.