15.3.6 Wraking

Het recht op een rechterlijke toetsing garandeert dat (uiteindelijk) een onpartijdige en onafhankelijke instantie een oordeel geeft over de boete. Waar de onpartijdigheid in het geding is, moet de boeteling deze ter discussie kunnen stellen. In het nationale bestuursprocesrecht is daarin voorzien door middel van het instrument van de wraking.1 Wanneer er een gerechtvaardigde vrees bestaat voor partijdigheid van de rechter, kan de rechtzoekende daarmee afdwingen dat een andere rechter zijn zaak gaat behandelen.2

Hoewel de wraking algemene gelding heeft voor zowel de heffing als de boete, zouden opnieuw verschillen kunnen ontstaan tussen de sfeer van de heffing en de boete. Er is echter weinig reden om te veronderstellen dat die verschillen zich daadwerkelijk voordoen. De belastingkamer van de Hoge Raad hanteert bij de beoordeling van wrakingsverzoeken bijvoorbeeld hetzelfde materiële toetsingskader als de strafkamer van de Hoge Raad.3 Wel toetsen wrakingskamers in zaken waarin tevens een boete speelt mede aan art. 6 EVRM.4 Dat betekent dat er in boetezaken een aanvullende toets moet plaatsvinden aan de eisen die art. 6 EVRM stelt aan de onpartijdigheid van de rechter die over de boete oordeelt.5 Kijkend naar de jurisprudentie van het EHRM over het wrakingsinstrument,6 lijkt het er echter op dat die eisen vrijwel overeenkomen met het nationaalrechtelijke kader.7