8.6 Differentiatie in type getuigen

Zoals in de inleiding van dit onderzoek reeds is aangegeven, is deze studie gericht op de ‘gewone’ getuige, dus de getuige die niet onder een bijzonder wettelijk regime valt. In de wet wordt echter – als gezegd – wel in toenemende mate gedifferentieerd tussen de verschillende getuigen. In de loop der jaren zijn bijzondere wettelijke regimes gecreëerd voor de bedreigde getuige (art. 136c en 226a-226f Sv), de afgeschermde getuige (art. 136d en 226m-226c Sv) en de getuige aan wie toezeggingen zijn gedaan (art. 44a Sr en 226g-226k Sv). Voor het horen van deze personen gelden speciale procedures en in artikel 344a Sv zijn nadere regels opgenomen ten aanzien van het bewijsgebruik van verklaringen afkomstig van deze bijzondere getuigen. De reden dat voor deze categorieën getuigen speciale voorzieningen zijn getroffen, is gelegen in de waarachtigheid van de afgelegde verklaringen en de daaraan verbonden toetsingsmogelijkheden. Uit de naamgeving van deze specifieke getuigen blijkt overigens dat met het begrip getuige in het Wetboek van Strafvordering niet wordt verwezen naar het zijn van getuige ‘in feitelijke zin’, maar wordt gedoeld op een juridische hoedanigheid. Immers, de status van bijvoorbeeld bedreigde getuige als bedoeld in artikel 136e Sv komt niet automatisch toe aan elke getuige die wordt bedreigd en andersom hoeft een persoon ook niet daadwerkelijk te zijn bedreigd om in het strafproces als bedreigde getuige te worden aangemerkt.